Waarom de was zich ophoopt terwijl de was eigenlijk niet het probleem is

*Deze post bevat een schokkende foto van een bult vuil wasgoed, indien je hier gevoelig voor bent, knijp dan bij de eerste foto’s even je ogen dicht 😉

Nathalie en ik bogen ons over de flinke berg wasgoed op zolder waar de poes een heerlijk bedje in had gevonden. Zo lang als ik mijn collega al ken is de was haar een doorn in het oog en ik geloof dat ze zich vooral daardoor een zeer slechte huisvrouw voelt. Het is niet iets dat je uit het oog kunt verliezen, tenzij je het letterlijk achter een deur verstopt. Je bent er ook nooit klaar mee. Op het moment dat je dat ook maar durft te denken, mikt er een kind weer een vuile outfit in de wasmand. Hoe kom je hier bovenop en hou je dit bij zonder je verstand te verliezen?

We praatten over hoe vaak we schone kleren aantrekken en bleken er redelijk dezelfde stijl op na te houden. Als enkele gezinsleden zich meerdere keren per dag omkleden en telkens alle half gedragen kleding in de wasmand mikken, dan is het begrijpelijk dat er al snel een achterstand ontstaat. Maar toen ik vroeg ‘hoe vaak trekken jullie schone kleren aan?’ begon Nathalie aarzelend met ‘nou in ieder geval elke dag een schone onderbroek’, dus dat telt zeker niet op tot meerdere outfits per dag. Onze beide gezinnen hebben de ongeschreven regel dat kleding die niet vies is best nog een dag gedragen kan worden.

Poes helemaal rechtsonder in het hoekje

Ik heb persoonlijk geen last van of de juf/meester op school daar wat van zal vinden, maar sommige ouders vrezen dat wel. Doe dan gewoon niet dezelfde kleding 2 dagen achter elkaar aan. Maar leg de gedragen kleding apart zodat die verderop in de week nog een keertje aan kan. Bij ons thuis ligt vuile kleding in de wasmand, schone kleding in de kast en ‘prima nog een keer te dragen kleding’ op de ladekast.

We moesten hard lachen toen we erachter kwamen dat allebei onze kinderen van dezelfde leeftijd na zo’n 9 jaar op deze aardbol nog steeds regelmatig herinnerd moeten worden aan elke dag een schone onderbroek. Je zou toch denken dat ze dat nu wel eens door zouden hebben, maar nee. Stelletje goorlappen! 

Als het probleem dus niet bij de voorkant van het proces ligt (het creëren van de hoop vuil wasgoed), dan is de kans groot dat er later in het proces een hobbel in de weg zit. Nou was Nathalie sinds een paar dagen super enthousiast aan het schuiven geweest met kamerindelingen en kledingkasten en leek daardoor het knelpunt bij zijn kladden te hebben: de schone was kon nergens heen.
In de week voordat ik langskwam voor een keuzeconsult was ze druk bezig geweest. De kleding van de volwassenen verplaatste ze naar de ruime kledingkast op een van de kinderkamers. De kinderkleding van de jongste ging in een ladekast en die van de oudste in een schuifdeurkastje. Daardoor had elke persoon in ieder geval weer een mogelijkheid om een nette stapel schone kleren kwijt te kunnen in plaats van dat die in de mand bleef zitten totdat iemand wat zocht om aan te trekken.

Maar zo was ze nog steeds niet van de bult vuile was af, want de kasten lagen nu al redelijk vol dus dat zou weer proppen worden. In een spontane opwelling liet ik haar mijn manier van kleding wegbergen zien, geïnspireerd op de methode van Marie Kondo, alleen dan de luie vrouwen versie.
In haar boek en Netflix serie laat de Japanse opruimgoeroe zien dat je kleding heel netjes op kunt ruimen door het zo te vouwen dat alles rechtop naast elkaar in een lade past. Sinds ik dit een aantal jaar geleden op internet voorbij zag komen vouw ik niet meer anders en hebben we zelfs al onze grote kledingkasten vervangen door ladekasten. De in een rijtje staande kledingstukken zijn veel makkelijker te herkennen waardoor je gerichter iets kunt pakken zonder een nette stapel shirts te ontwrichten als je precies de middelste aan wilt. Ideaal voor zowel volwassenen als kinderen. Vooral als je tijd bespaart door het vouwen niet zo serieus te nemen, maar dat is vast een soort van vloeken in de kerk, sorry Marie.

Samen pakten we direct de ladekast van haar jongste zoon aan en vervolgden daarna onze weg naar zolder, het domein van haar oudste en de wasbult. Het schuifdeurkastje stond al op de planning om weg te gaan, maar de vraag was waar zijn kleding dan heen moest. Terwijl ze die vraag hardop uitsprak gaf Nathalie zelf vrijwel direct het antwoord erachteraan, door te vertellen dat er grote lades onder het bed zaten. Die bleken bij nadere inspectie vrijwel leeg, alleen een beetje stoffig.

En ondanks dat ze er eigenlijk geen zin in had want ‘dat doe ik nog wel een keertje’ ging ik op mijn strepen staan om dit werkje meteen aan te pakken. Ik wilde natuurlijk graag een succesverhaal kunnen schrijven, niet een ‘wordt vervolgd’. De taak waar in haar hoofd minstens een dagdeel voor uitgetrokken moest worden klaarden we, inclusief stofzuiger zoeken, lades schoonmaken en alle kleding anders opvouwen en verplaatsen, in welgeteld 11 minuten met z’n tweeën. 

De berg was keek ons nog steeds aan vanuit de hoek van de zolder, daar lagen van elk gezinslid nog minstens een paar outfits. Het zou zonde zijn om direct het door Nathalie zo prachtig aangepakte kastenprobleem door de vuile was te laten overschaduwen. Daarom bespraken we dat het handig zou zijn om de oudste uit de lange rij met 28 t-shirts een keuze te laten maken, waarbij er minstens een handvol shirts een ander kind blij kunnen gaan maken. Zo ontstaat er ruimte om de schone was gemakkelijk kwijt te kunnen, wat het hele drama van vouwen en opruimen net iets overzichtelijker maakt. 

KIES ervoor om jezelf niet af te schilderen als een slechte (huis)vrouw als je ergens mee vastloopt.

KIJK naar het proces van begin tot eind om vast te stellen waar het knelpunt precies ligt.

GUN JEZELF SUCCES: gooi geen was in de machine als je al weet dat je later op de dag geen tijd (of zin) gaat hebben om hem ook daadwerkelijk op te hangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *